Artykuł sponsorowany

Konkursy

Polecamy

Hommage Chagall w Teatrze Groteska


Hommage Chagall to opowieść o spełnieniu, o harmonii pomiędzy dwojgiem ludzi. Hymn o potędze miłości potrafiącej przekroczyć i przezwyciężyć społeczno-polityczne absurdy realnego świata. Tłem dla opowieści są metaforycznie potraktowane kluczowe wydarzenia historyczne XX-go wieku - interpretowane w spektaklu jako doświadczenia apokalipsy. Doświadczenia zaczerpnięte zresztą z życiorysu samego Chagalla.

Obrazy artysty ożywają na scenie i nabierają cielesnej trójwymiarowości. Harmonijnie współgrają ze sobą plastyczne środki wyrazu: aktorzy w maskach, lalki, multimedia. Wielka inscenizacja o miłości potwierdza, iż język malarstwa idealnie przekłada się na język teatru formy.

Postaci pozbawione ciężaru, kubistyczne kształty, soczyste kolory, realizm magiczny. Realizatorzy spektaklu starali się jak najwierniej oddać świat Chagalla, wraz z jego charakterystycznymi motywami, wątkami mitologicznymi (pojawią się m.in. dwie przewodnie dla malarza postaci wół i kogut).

Reżyser spektaklu Adolf Weltschek mówi: „Historią Chagalla i Belli chcę opowiedzieć o miłości konkretnej - ludzi z krwi i kości. O miłości, która nabiera wymiaru metafizycznego. Staje się miłością Adama i Ewy - Kobiety i Mężczyzny. Jest częścią kosmicznego porządku. Chcę, wbrew wszechobecnym utyskiwaniom i teoriom na temat niemożności spotkania i budowania więzów w naszych ludzkich kontaktach, opowiedzieć o tej szczególnej, silniejszej niż śmierć jedności kobiety i mężczyzny. Chcę za Chagallem przypomnieć mitologię miłości".

Spektakl bez słów - budowany kolorem, ruchem, muzyką. To także wpływa na jego wyjątkowość i siłę poetyckiego oddziaływania na naszą wyobraźnię.

Jej milczenie jest moim. Jej oczy - moimi. Tak jakby znała mnie już od dawna, jak gdyby wiedziała wszystko o moim dzieciństwie, o moim życiu teraźniejszym, o mojej przyszłości; jak gdyby czuwała nade mną odgadując mnie głębiej, chociaż widzę ją po raz pierwszy. Poczułem, że to jest ona, moja przyszła żona. Jej blada cera, jej oczy. Jakie one są wielkie, okrągłe i czarne! To są moje oczy, moja dusza. (...) Wszedłem do nowego domu i nic mnie z nim nie rozłączy.

/Marc Chagall „Moje życie"/

Groteska Teatr Lalki, Maski i Aktora

28 stycznia 2011 - godz. 19

29 stycznia 2011 - godz. 19


MiasteczkoStudenckie on Facebook
  • Facebook